Alweer de laatste update op dit blog. Wat gaat de tijd ontzettend snel als je er op terugkijkt...
Maar goed, de vorige keer waren we gebleven in Launceston bij Regina & familie waar we een paar dagen zijn geweest.
Erg leuk om mee te maken hoe het leven daar is en om zo gastvrij ontvangen te worden.

Het plan was om toch ook nog wat van de al te gebaande paden af te wijken, en de bedoeling was om wild te gaan kamperen. Aangezien we de plek die we daarvoor wilden gebruiken die dag niet meer bij daglicht zouden bereiken, streken we neer op een kleine camping in Mole Creek, aan de Sassefras creek.
(De eerste camping waar je een vuurtje mocht maken...)

Die nacht kregen we een flinke partij regen en de volgende ochtend bleek er toch wat nat te zijn geworden. De zon scheen echter uitbundig, dus de boel was snel weer droog, nadat we waren teruggekomen van boodschappen doen in het nabijgelegen Deloraine.
We vonden een geschikte kampeerplek aan de oever van Lake Rowallan, een stuwmeer van een kilometer of elf lang.

De weg er naartoe was uiteraard al onverhard met ribbels en gaten, maar die leidde niet naar het meer zelf. Mirjam draaide dus op zeker moment een karrespoor in waarvan we aannamen dat het bij het meer zou uitkomen.
Dat klopte.
Maar het was een echt four-wheel-drive weggetje. Wat een gaten, plassen, keien en smal! Alsof je gewoon dwars door het bos reed...

Maar Mirjam stuurde kunstig naar beneden en na een kilometer of twee stonden we inderdaad aan de rand van het meer. Maar wat een bizarre omgeving! De langzaam aflopende bodem vanaf de bosrand tot het meer, zo'n 50 meter, was bezaaid met stenen en keien en stukken hout.
In het water stonden de stammen met nog wat takken er aan van alle bomen die daar vroeger stonden in de tijd dat het stuwmeer nog bos was. Nu stonden ze daar alleen nog volkomen zinloos te wachten tot ze voldoende verrot zouden zijn om om te vallen.

En verder hoorde je er helemaal niets. Een wel heel rustige plek, dus... :-)

's Middags een paar kilometer langs het meer gewandeld, waarbij je regelmatig om of over omgevallen boomstammen heen moest, vermoeiend lopen, maar wel erg mooi.
De dag erop zouden we een wandeling gaan maken richting de 'Walls of Jerusalem'. Een mooi gebied met veel steile rotsen.
Om bij het startpunt te komen moesten we eerst een kilometer of 15 rijden. Allereerst dus weer dat weggetje van gisteren, maar nu omhoog, en het had geregend, dus alles was ook nog eens glad geworden.

Lukte het naar beneden rijden de dag ervoor nog in de gewone stand, dit keer moest de 4wd worden ingeschakeld, waarna we zonder problemen boven kwamen.

De wandeling was erg mooi, door een schitterend gebied. Veel klimmen en dalen. Maar de 'Walls' hebben we niet bereikt... Toch net even te ver. En als je 4 uur hebt heengelopen, moet je meestal ook weer zo'n 4 uur terug. En je wilt niet in het donker door zo'n gebied lopen/rijden.

Maar het was niet erg, want de wandeling op zich was schitterend.

Die nacht kregen we weer een flinke portie regen en de ochtend er op besloten we om de boel op te pakken en wat anders te gaan bedenken.

Normaal gesproken zijn we wel wat regen gewend, maar als echt alles nat gaat worden, en je het niet meer droog krijgt – als je tenminste zou blijven kamperen – voordat je weer richting Melbourne gaat om vandaar naar Perth te vliegen, dan wordt het toch al gauw minder leuk. Bovendien weegt al die natte zooi veel meer, en we mogen maar 23 kg. p.p. meenemen.... :-)

We reden dus naar Deloraine en huurden daar, even buiten het dorp, een cabin.
Eerst zouden we er 1 nacht blijven en dan de laatste 2 nachten nog weer ergens kamperen, maar toen we er eenmaal zaten, besloten we om die laatste 2 nachten in Tasmanie ook maar daar door te brengen. Bovendien bleef het weer ook wat instabiel, dus was dat geen slechte keus. En eerlijk gezegd is het ook wel lekker om nog even wat luxe om je heen te hebben.

Ook in die cabin hebben we niet stilgezeten. We hebben de omgeving verkend en een paar schitterende wandelingen gemaakt en ook nog Anzac-day meegemaakt...

Anzac: Australian and New Zealand Army Corps.
Anzac-day wordt in Australie herdacht op 25 april. Je zou het met onze 4 mei herdenking kunnen vergelijken.
Op die datum in 1914 landden de geallieerden op het turkse schiereiland Gallipoli. De bedoeling was om Istanbul van daaruit te bereiken en zo de toegang tot de zwarte zee te controleren.
Het plan was bedacht door Churchill. Het liep anders dan gepland en na 8 maanden vertrokken de overgebleven troepen onverrichter zake.
Intussen waren en ruim 8.500 australische en bijna 3.000 nieuwzeelandse militairen gesneuveld, naast een goeie 30.000 engelsen en fransen.
Daarom is 25 april in Australie en Nieuw Zeeland te vergelijken met onze dodenherdenking.
Ook worden de gesneuvelden uit andere oorlogen en conflicten herdacht, tot aan Afghanistan aan toe.

Om 11 uur begon de plechtigheid bij het plaatselijke '14-'19 monument (inderdaad, niet 14-18, maar 14-19; de grote oorlog duurde voor het britse rijk kennelijk een jaar langer...) en leek in veel opzichten op onze dodenherdenking. Bijzonder om dat zo maar hier aan de andere kant van de wereld mee te maken.

En morgen rijden we naar Devonport waar we dan aan het begin van de avond aan de reis naar Melbourne beginnen, waar de Spirit of Tasmania de volgende ochtend aankomt. Meteen na aankomst rijden we dan naar het vliegveld waar onze vlucht naar Perth om 10.00 uur vertrekt.
De dag daarna, de 28e, vliegen we dan tegen het eind van de middag via Singapore weer terug naar Amsterdam, waar we de 29e rond 07.00 uur aankomen.

En dan zit het er op, een geweldige reis naar een verrassend continent.
En we hebben ontzettend veel gezien, veel mensen leren kennen en een boel beleefd.

We kunnen weer veel verhalen vertellen, dus zet je maar schrap.... :-)

Tot straks!

Het is een dag later en we zitten net op de boot. Ik ga zometeen in het internetcafe dit stukje en de bijbehorende foto's op m'n blog zetten.
We hebben net gegeten, het is 19.45 uur en morgenochtend komen we om een uur of 7 aan in Melbourne,

Ahoi.... :-)